Wij hebben de mens in de mooiste verschijning gecreëerd
want het bewustzijn is een kostbare parel.
Geschapen in schoonste harmonie,
gaat het alle begrip te boven

Waarom zou je iets schrijven op een plek waar al iets staat
of een zaailing planten waar al iets groeit?
Nee, je zoekt een onbeschreven blad
en zaait waar nog geen zaden zijn gestrooid.
Wees een onbezaaide akker, een onbeschreven blad,
niet geschonden door schrift,
opdat je wordt geadeld door de Pen van Openbaring,
opdat de Genadevolle zaden in je kan zaaien.

Rumi

Wat is mystieke ontvankelijkheid?

Mystiek is niet alleen een intense ervaring, maar ook een levenshouding — van ontvankelijkheid, vertrouwen en niet-weten. Tijdens deze verstillende dagen verkennen we wat het betekent om mystiek te leven in het gewone leven. Niet als prestatie of inzicht dat je moet verwerven, maar als een houding die zich langzaam ontvouwt wanneer je er ruimte voor maakt.

Je mag ervaren dat je er mag zijn om niet — zonder reden, zonder verdienste. Dat je geliefd bent zoals je bent. Je draagt de schoonste harmonie al in je.

Tijdens deze dagen word je uitgenodigd om te verblijven, te luisteren en te ontvangen. Er wordt niets van je verwacht. Geen kennis, geen mystieke ervaring, geen afgerond zelfbeeld. Je mag binnenstappen zoals je bent. Iedereen is welkom.

De stemmen die de dagen dragen

Vijf mystici uit verschillende tradities begeleiden ons, elk met een eigen klank.

Ida Gerhardt opent de dagen met een gedicht over het zaad in de donkere aarde. Groei vraagt geduld en stilte — het kiem-worden voltrekt zich in het verborgene. We leren een zachte, niet-ingrijpende aandacht: laat het stil zijn in zijn waarde.

Rumi nodigt uit om een onbeschreven blad te worden, een onbezaaide akker. Niet leeg uit armoede, maar open uit vertrouwen. Wie ruimte maakt in zichzelf, wordt geadeld door wat zich wil ontvouwen.

Thich Nhat Hanh vertelt over een blad op de bodem van een waterkruik. Roeren brengt het niet naar boven — maar rust wel. Zo werkt ons diepste bewustzijn: wanneer we ophouden met tobben en ons toevertrouwen aan de stilte, stijgt het inzicht van zelf op. Ons kiemkrachtbewustzijn weet hoe te luisteren.

Julianne van Norwich schouwt een klein balletje, zo groot als een hazelnoot, in de palm van haar hand — en ziet daarin al het leven. Het leven wordt gevormd, bemind en beschermd. In dit visioen ligt haar grondinzicht: totdat wij ten diepste één zijn met het mysterie, kennen wij geen innerlijke rust.

Etty Hillesum sluit de dagen af met haar woord Hineinhorchen — naar binnen luisteren, in zichzelf, in de ander, in God. Wat luistert is het wezenlijkste in haarzelf. Wat beluisterd wordt is het wezenlijkste in de ander. God tot God. Haar rustige, dragende levensgevoel te midden van een donkere tijd in de twintigste eeuw is een getuigenis van wat een mystieke levenshouding kan dragen.

Het ritme van de dagen

De dagen bewegen in een ritme van stiltemeditatie, contemplatieve lezing, gedeelde reflectie, creativiteit en vrije ruimte. Na het lezen van een van de mystici zijn we stil — om te voelen hoe de woorden betekenisvol zijn, hoe we geraakt worden in ons levensverhaal. We mogen vertrouwen dat ons innerlijk mysterie op een zachte wijze aan het licht kan komen en ons met zachtheid naar onszelf en ons leven laten kijken.

Er is onderling gesprek over hoe de woorden ons aanspreken. Nadat iemand gesproken heeft klinkt de klankschaal — om werkelijk te kunnen luisteren naar wat gezegd is en hoe dat in jezelf resoneert. Het beluisteren van elkaars verhaal kan verheldering geven in het verstaan van je eigen leven.

Je geraaktheid geef je verder vorm in een creatieve uiting — met wol, klei, kleur, papier, edelsteentjes of wat je vindt in de natuur. Het hoeft niet mooi te worden. Al bezig zijnde kom je onbewust in de diepte van je innerlijkheid. Laat je verwonderen in wat er mag ontstaan.

Er is ruimte voor jezelf: om te wandelen langs de Maas en in de kloostertuinen, te rusten, een kaarsje aan te steken in de kapel. Op enkele momenten zijn er gezamenlijke stiltemeditaties.

Alle maaltijden zijn vegetarisch en we eten in stilte, zodat je werkelijk tot rust kunt komen.