De natuur heeft geen haast en toch komt alles af.
Lao Zi

De natuur heeft geen haast

Deze dagen zijn er voor geestelijk verzorgers die willen terugkeren naar hun eigen bron — want wie anderen begeleidt, heeft zelf ook ruimte nodig om te verstillen en te herijken. In verstillende dagen stilstaan bij wat jou bezielt, vanuit drie verwante bronnen: de wijsheid van je lichaam, de zingevende kracht van onze verbondenheid met de natuur, en holistische zelfzorg — zodat jij jezelf kunt dragen in de vrije ruimte van jouw professie.

Een van de diepste verlangens van de mens is om werkelijk gezien te worden.
Anam Cara

De wijsheid van je lichaam

Ons verlangen om te zien en gezien te worden leeft van binnenuit, diep verankerd in wie wij zijn. Dit verlangen raakt aan de kern van geestelijke begeleiding — en het begint bij jezelf. Hoe ben jij aanwezig in je lichaam, zodat je de ander werkelijk ontvangt? Wat vertellen je zintuigen je in een gesprek? Hoe spreken adem, houding en stilte mee in de ruimte die je schept?

Holistische zelfzorg

Goede zelfzorg van lichaam, hart en ziel vraagt een grondhouding van zelfliefde — niet als prestatie, maar als draagvlak. Liefde en bezielde toewijding kunnen ontstaan door in eigen woorden en symbolen te uiten wat “de vrije ruimte” en “in balans zijn” voor jou betekenen. Vertrouw je erop dat jouw gave van begeleiding er toe doet? Dit raakt aan de spiritualiteit van jouzelf, hoe jij jezelf ziet en hoe jij het levensmysterie beschouwt. 

Verbondenheid met de natuur

Om een grondhouding van zelfliefde te verdiepen, is het goed een spiegel te vinden die je vertrouwt en als liefdevol ervaart. De natuur kan zo’n spiegel zijn. De natuur is zonder oordeel en kan dienen als een poort naar een diepere laag van het bestaan. Ze laat zien dat alles zijn plaats heeft: zon en storm, bloei en verval, geboorte én sterven. De duisternis is niet het tegenovergestelde van leven — het is de bedding ervan. De natuur ‘is’ mysterie. Ze nodigt uit om niet alles te willen begrijpen, maar je te verwonderen. In niet-weten kan vertrouwen ontstaan, ook wanneer het moeilijk is.

Dagritme en werkvormen

De dagen hebben een contemplatief ritme en kennen elk een eigen thema dat voortbouwt op het vorige: verwondering in de natuur, dansend in balans, vertrouwen in jouw eigenheid, met liefdevolle aandacht kijken en luisteren — en tot slot: ontvangen, geven en doorgeven. De laatste ochtend eindigt met een natuurritueel, waarin je jouw weerspiegelingen aan de wind geeft.

Doorheen de dagen oefenen we in vijf belichaamde grondhoudingen: adem, het lichaam als heilige ruimte, vertrouwen, liefdevolle ogen en luisterende oren, en aanraking als aanwezigheid.

Daarnaast zijn er wandelingen met aandacht voor de zintuigen, creatieve opdrachten, reflectie en wederkerige begeleidingsoefeningen. Je verkent hoe de vrije ruimte voor jou betekenis krijgt, wat jou vertrouwen geeft om die ruimte te betreden en welke spiegels jij nodig hebt om in balans te blijven.

Je hoeft niets te presteren. Je mag aankomen, vertragen en in je eigen tempo ontdekken wat jou voedt als geestelijk verzorger. Niets moet — het is tijd om te ont-moeten.

Inspiratiebronnen

We laten ons inspireren door bronnen die natuur, lichaam en zingeving verbinden: Anam Cara (John O’Donohue), Een vlecht van heilig gras (Robin Wall Kimmerer) en de Kabbalistische Levensboom.

Mededocenten

Deze dagen geef ik samen met Mirjam Zintel (Het lichaam als heilige ruimte), Daphne van Moerkerken (Helemaal tot mezelf komen…: op zoek naar zelfzorg via de spiegels van levensboom en Tarot), en Janneke Grooten (De natuur als zingever: in verbinding verder).